हिरवीगार पर्णसंनाद, नदीचा मधुर स्वर,
निसर्गाच्या कुशीत, प्रेम बहरतं थरथर.
पाखरांचं किलबिलणं, फुलांचा सुगंध नाजूक,
तुझ्या नजरेत हरवतं, माझं हृदय सादूक.
प्रेम तुझं सूर्यापरी, उबदार आणि तेजाळ,
पण जात-पातीत अडकलेलं, वास्तव क्रूर काळ.
समाजाच्या बंधनांनी, हृदयाला ठोकळे बांधले,
प्रेमाच्या पंखांना, कातरांनी कापले.
निसर्ग साक्षी, पाहतो तुझ्या-माझ्या मिलनाला,
पण माणूस का बांधतो, जातीचा कठोर जंजाळा?
यातनामय प्रेम माझं, रक्ताळले तरीही जिवंत,
तुझ्या एका स्मितासाठी, मी लढतो अंत.
नदी वाहते, झाडं नाचतात, प्रेम आहे अजरामर,
जात वास्तवाचं विष प्यावं, तरीही प्रेम अमर.
निसर्गाच्या मांडीवर, मी तुझीच वाट पाहतो,
यातनांच्या आगीतून, प्रेमाचा दीप लावतो.
-----
आवल्या
No comments:
Post a Comment